Bøveven

Eg har gjort mykje merkeleg opp igjennom åra. Frå då eg byrja i korpset til eg bestemte meg for at høgskule var vegen å gå. Ingen skal skulda meg for å vera flink til å dedikera meg, eller fullføra noko av det. Eg starta som sagt i korpset, og slutta etter to månader, eg var med i musikkskulens grunnskule, der eg ikkje ein gong hugsar korleis det enda. Eg trur eg slutta for tidleg der óg. Eg har spelt fotball fordi alle dei andre gjorde det, og var halvhjerta stoppar lenge.

Samstundes er det enkelte ting eg har gjort fullt ut. Eg bestemte meg ein gong for å bli maskiningeniør og i dag tok eg siste eksamen. Eg har ikkje gjort det bra, mest fordi det er forbausande keisamt heile greia. Som sagt, det er gjort, og det er gjort på normert tid. Dei to siste åra på HiST har eg tatt studiepoeng tilsvarande 2,5 år minst.

Det er ein ting eg reagerar på, som eg faktisk mislikar. Eg har blitt kalla mykje rart oppigjennom, men etter eg starta linjeforeninga på maskin har eg fått fleire kallenamn enn eg sett pris på. Eg har omtalt MiT tidlegare og eg er framleis utruleg stolt over arbeidet eg har gjort med linjeforeininga som har gått frå null på alle punkt, til 200 medlemmar og like mange tusenlappar i omsetnad under mi leiing. Dette gjer meg til klovn, dårleg eksempel, udugeleg, feilprioriterande, lat med meir. Ja, dette er kritikk eg skal ta til meg og få gjort noko med. Problemet er at dette kjem etter at mi tid som leiar er forbi.

Sjølvsagt kan eg ikkje gjera alle til lags, og av 200 stk er det 3-4 stk som verkar missnøgde. Dog må det ein del alkohol til, men eg får då så det monnar av kjeft samstundes.

Hovudpoenget med ei linjeforening er at denne skal vera av oss alle for oss alle. Nokon måtte ta styringa i starten får å få denne opp å gå. Utan meg hadde ikkje MiT eksistert, og dei kunne heller ikkje klaga på den. Eg har måtte tatt beslutningar som kanskje er upopulære, men eg har heile vegen tenkt at eg har gjort dette med maskinstudentanes interesser i mente.

På mange vis er det småleg av meg å ta dette inn over meg. Samstundes, kjære lesarar, meinar eg det er noko å læra her. Som mange veit, men som like mange alt for ofte gløymer, det hjelp ikkje å sitta å klaga utan at ein er klar til å handla utifrå meiningane sine. MiT har allti vore og kjem alltid til å vera eit demokrati. Det som etter mi meining er det aller beste med heile demokratiet er at dersom ein ikkje er nøgd har ein sin fulle rett til å gjera noko med det. Det er ikkje alltid dei som skrik høgast, men dei som handlar, som får viljen sin igjennom. Det tar eg med meg, og eg håpar at alle sutrekoppar lærer eit og anna om dette etter ei tid. Slik at me kan bygga, ikkje berre linjeforeningar, men samfunn som faktisk fungerar.

På grunn av meg eksisterar det ein organisasjon på maskin som er interessert i alle sine meiningar, og som er villig til å utnytta sin ikkje ubetydelege innflytelse til å jobba for nett det kvar enkelt er missnøgd med. Det finnest ein organsiasjon som jobbar for at alle på maskin skal få ha den beste studietida som mogeleg er, båe fagleg og sosialt, og denne organisasjonen jobbar hardt for det. Så dersom det gjer meg til verdas største idiot, så skal det vera ein tittel eg ber med stoltheit og ære.

Eg har i det siste vore sjukeleg dyktig til å finna ting på internettet som kan underhalda meg slik at eg slepp å gjera noko nyttig. I går kosa eg meg med www.stumbleupon.com eg fann mykje moro, men det var to ting som var heilt hysterisk.

Den fyrste sida inneheld ting som har vorte sagt over høgtalarane i eit fly:

From a Southwest Airlines employee: “Welcome aboard Southwest Flight XXX to Chicago. To operate your seatbelt, insert the metal tab into the buckle, and pull tight. It works just like every other seatbelt and if you don’t know how to operate one, you probably shouldn’t be out in public unsupervised. In the event of a sudden loss of cabin pressure, oxygen masks will descend from the ceiling. Stop screaming, grab the mask, and pull it over your face. If you have a small child traveling with you, secure your mask before assisting with theirs. If you are traveling with two small children, decide now which one you love more.”

*********

Another flight attendant’s comment on a less than perfect landing: “We ask you to please remain seated as Captain Kangaroo bounces us to the terminal.”

Quoted from eyeflare.com: Funny airplane announcements

Det neste er ei side med ting som har vorte sagt i rettsalar i USA:

• Lawyer: ”Now, Mrs. Johnson, how was your first marriage terminated?”
• Witness: ”By death.”
• Lawyer: ”And by whose death was it terminated?”

**********

• Lawyer: ”Doctor, before you performed the autopsy, did you check for a pulse?”
• Witness: ”No.”
• Lawyer: ”Did you check for blood pressure?”
• Witness: ”No.”
• Lawyer: ”Did you check for breathing?”
• Witness: ”No.”
• Lawyer: ”So, then it is possible that the patient was alive when you began the autopsy?”
• Witness: ”No.”
• Lawyer: ”How can you be so sure, Doctor?”
• Witness: ”Because his brain was sitting on my desk in a jar.”
• Lawyer: ”But could the patient have still been alive nevertheless?”
• Witness: ”Yes, it is possible that he could have been alive and practicing law somewhere.”

Quoted from http://www.rinkworks.com/said/courtroom.shtml

Gå inn å les resten óg! Anbefalast på det sterkaste!

Det måtte skje. I desember/januar var det tre år sidan eg kjøpte meg min fyrste bærbare pc. Min gode gamle Fujitsu Siemens Amilio Pro V eitelleranna. Den har tent meg godt og lenge, den har køyrt win 7 smertefritt, SolidWorks ikkje fullt så smertefritt. Aldri klaga og alltid fungert.

I går var det slutt. Den tar ikkje lading, og når eg ristar på harddisken (som eg skrudde ut) så kjem det skranglelydar. Eg var innom eit datavarehus for å få dei til å sjå på den, men slike ladarar som eg har var tydlegvis ikkje å få tak i meir. Eg kunne få ein universalladar, men Anders har nett kjøpt seg ein slik ein, og den bråkar noko avsindigt. Eg var ikkje sikker på om det berre var ladaren som var gåen, og dataen ikkje hadde kraft nok til å køyra 3D-modelering. Så eg kjøpte meg ein ny. Olav mista macen sin for ikkje lenge sidan og kjøpte seg ein HP ProBook 5310m. Dette er etter det eg kan forstå eit av dei beste kjøpa ein kan gjera om ein skal ha det dei kallar ein pro-pc til 6-7 høvdingar. Så eg gikk for ein slik eg og.

Eg starta med å strippa den for alt av programvare og drit som fulgte med å la inn ting slik eg ville ha det sjølv. Eg har ikkje merka den heilt store hastigheitsendringa, men den oppfører seg litt betre i SolidWorks. Den verkar godt skrudd saman, og det er det viktigaste for meg. Likevel har eg tre ankepunkt. Den har DisplayPort og ikkje HDMI eller DVI, det er berre ein slot for minne, og det manglar cd-rom.

Slik ser galskapen ut:

Eg er så uendeleg lei av Facebook! Ja, eg veit at eg har oppfordra mange andre om å skaffa seg ein slik konto oppigjennom. No skulle eg ynskja at eg kunne sletta min.

Det er to ting Facebook er greitt å nytta til. Hugsa andre sine bursdagar, og fylja med på når det er fest og ikkje. Kun det.

For eg gir nemmeleg blanke i om du har fått katt, kosar med dama, skal få katt, skal få dame, har kjøpt nye piggar til piggdekka eller om du ligg på sofaen.

Eg trur det er det som er det verste. Kan ein ikkje forstå at det faktum at ein sit, nesten samme kva ein sit henn, ikkje er nyhende? Eg har sikkert gjort det sjølv óg. Alle desse gruppene frå dyrepoliti i Noreg, til for og imot mafia, presidentar, jetmenn, og alt anna mellom himmel og jord, det vert for mykje informasjon om alle.

Eg tykjer facebook har vakse seg for stort og for mange har fått lov til å laga dustete applikasjonar, grupper, og spel. Eg gir opp. I dag sperra eg av nesten heile profilen min, slik at eg kan nytta det til det eg har lyst til. Samstundes som eg rydda litt i venelista og fjerna dei eg ikkje har snakka med på ei stund, det var litt godt. Dersom nokon kjenner seg urettvist fjerna er det berre å ropa ut, i så høve ber eg om orsak.

Hotmailen og msn fekk ei runde dei  óg. Eg har skifta msn-adresse til gmailen slik at det vert ferre epostadresser å halda styr på.

Slik har eg kjempa min kamp for at ikkje samfunnet skal få komma å ta meg i dag. Meg får ein nemmeleg ikkje tak i.

Godt nytt år!!

Eg har hatt det så travelt etter jul, at eg ikkje har hatt ein sjans til å blogga noko som helst i det siste. Nei, det er ikkje sant. Eg har ikkje gidda. No er det bacheloroppgåve på gang, så då er dette ein finfin moglegheit for å skriva litt.

Eg starta det nye året med å levera blankt på ein eksamen. Det fekk eg svi for no, då eg hadde tre og ikkje to eksamenar i mars.

I januar hadde eg ei veke i Alpane. Me budde i ein liten landsby som heiter Kappl, rett utom Ischgl. Det var ein rettleg framifrå tur. Me hadde ein dag med overskya og snø, resten var strålande sol og mykje finfin snø. Eg har bilete frå turen óg, men sidan eg tydlegvis ikkje veit korleis eg publiserar desse på best mogeleg måte så let eg det ligga litt på is førebels.

No er det som sagt oppgåveskriving som står på kalendaren. Eg veit jo ikkje om eg vert ferdig til våren, men dersom eg vert det flyttar eg til England i haust. Der skal eg studera ledelse og organisasjon.

Utover det så kjem eg heim i sumar. Eg har fått sumarjobb hjå Havyard Leirvik så eg skal vekependla mellom teltet mitt i Leirvik og Hafslo. Pluss at eg til alt overmål får tre veker med sumarferie.

Det er betre seint enn aldri, betre å vera føre var enn etter rar osb. Dette var tilfellet då me, kvelden før Anders kom heim, bestemte oss for å pynta kakehuset han hadde laga. Ja, det stemmer det kakehuset me hadde lova å pynta før jul. Det bar iveg for å skaffa dei naudsynte remediane for pepperkakehuspynting.

Me var ikkje særleg beskjedne når me handla inn til pynting, og Olav var ikkje særs beskjeden når han hadde vatn i melisen heller. På dette punktet er det viktig å nemna at Anders sitt kakehus var bygd av Anders, som er kjemikar. Derfor hadde huset enkelte strukturelle utfordringar.

Så, me hadde ein pakke NonStop, ein pakke Ahlgrens Bilar, ein pakke med Laban, ein liter med alt for tynn melis, og eit saltaka pepperkakehus med mjuke vegger,mjukt tak og andre særeigenheitar me ikkje skal gå nærare inn på.

Det gikk slik det måtte gå. Melisen rann av saman med alt anna. Olav med hadde brukt 5 min på å laga melisen, og var såleis den mest erfarne av oss. Han meinte det truleg var best å hella all melisen over taket, som sagt så gjort. Dinest la (les kasta) me all pynten i ein haug på toppen. Det vart rettleg flott, og det varde lenge nok til at eg fekk tatt bileta som ligg med her. Etter ein liten halvtime bestemte tyngdekrafta og Newtons lover at nok fekk vera nok, og heile driten kollapsa.

Jammen flaks at Anders trudde huset var tatt i eit snøskred.

Då var jula overstått. Det finnest dei som hevdar at jula varar heilt til påske.

Dette stemmer ikkje. Jula varar til 25. desember. Etter dette er jula over, og alle må straks ta til med å lesa på eksamenane som er lagde til januar denne gongen. Eg klagar og syter, men eg er korkje den fyrste, den einaste, eller den siste som har endt opp med ein januareksamen. Så eg står over det óg. Problemet er at driten er vanskeleg. Så det er kjekkare å gjera alt anna enn å rekna. Blogga til dømes, mykje betre.

Elles kan eg informera om at svinepesten tok meg før eg rakk å vaksinera meg mot svin. Hosting, harking, snyting og syting krydrar dagane no.Det er vel sikkert ikkje svinepest, men dette er fyrste gongen eg er sjuk sidan eg var liten. Så då er det lov å klaga litt.

Eg har ei spanande tid framom meg. Etter jul er almanakken full. Eg skal ha eksamen 6. januar, så skal tar eg ein liten skiferie til Sveits og Austerike. Me skal til Ischgl i Tyrol i Austerike, dit kjem me med fly til Zürich og tog viare. På returen reiser eg omtrent direkte frå Gardermoen til Brønnøysund der skal eg starta på ein tredagers helgelandsturne som HiST-ambassadør.

Då var me komne til slutten av januar. Tida flyg ser du. 2. og 3. februar så skal eg stå på stand for HiST i Trondheim spektrum, 12. og 13  februar på stand i Bodø. Så, to nye eksamenar i mars. Innimellom alt dette skal eg finna opp ein ny og betre vindaugevaskar for driller cabiner på borreplatformar. Denne skal vera ferdig til 20. mai. Dersom alt dette ikkje tek livet av meg så klinkar eg til med to nye eksamenar i mai.

Til slutt er det sumarferie og etter den flyttar eg til England i to år, dersom alt går slik det skal. Hektisk sa du? Moro, seier eg

Eg høyrde Obama snakka om førebilete i talen sin. Me skal leva etter biletet av soldaten som standhaftig fremmar freden, sjølv om han er “out gunned”, jenta som står på sitt sjølv om ho vert straffa for sine meiningar av sin eigen stat og mora som brukar kvar smule av det ho eig for å senda ungane sine på skule.

Jammen har me det godt i Noreg. Slike forebilete hadde me nok ikkje sett for oss i verdas rikaste land. Men verdiane har me høyrt før. Vern om familien, le i møte med trugsmål og stå for meiningane dine. Dette lærte me på skulen alle saman. Nokre av oss har nok gløymt det.

Foresten, her har eg ikkje blogga på evigheiter så kjem det to på ein dag! Sjå her du Joar!! Flink er eg!

Attende til dette med førebilete, eg tenkte litt over det. Kven er det som dug som førebilete, eigentleg? Det er ikkje mange som ikkje har svin på skogen av eit eller anna slag. Så det kan ikkje vera eit kriteruim. Ein ser fleire ekstremistar som har til dømes Elvis som førebilete. Dei har tatt personen, personlegheita og utsjånaden.

Eg liknar mest på meg sjølv, det tenkte eg å halda fram med. Så eit slikt førebilete kan eg ikkje ha. Ei heller å prøva å vera ein anna person med ein anna personlegheit. Så førebileteekstremisme utgår. Kva står att då? Jo, handlingar.

Eg har lest, eller høyrt, ein plass. At ein vert ikkje hugst korkje for kven ein var eller kva ein sa. Det er det ein gjer som vert hugst.

Med den definisjonen så skulle ein tru at ein kunne ha handlingar som førebilete. Det vert litt dumt det óg. Men eg trur eg nermar meg sakas kjerne.

Dersom eg skulle valgt meg ut førebilete så måtte det verta noko slikt:

• Gunnar Sønsteby, i det han sprengte tungtvannfabrikken på Rjukan.
• Colombus, i det han gikk i land i Amerika og trudde han var i India.
• Vasco da Gama, i det han faktisk fann India.
• Leiv Erikson, i det han faktisk fann Amerika.
• Einar Gherardsen, i det han vart statsminster for fyrste gong og tok til på gjenoppbygginga av landet.

Det var dei eg kom på i farten no. Eit førebilete kan ikkje vera ein person, men personen, handlinga og tankesettet han eller ho hadde i det øyeblikk handlinga vart utførd. Spesifikt skal det vera, veit de.

Joar seier det er for lenge sidan eg blogga sist, og at det ikkje skjer noko spanande i livet mitt. Det siste er for så vidt sant. Det har vore eksamenstid, det er ikkje særs spanande.

Samstundes skal de veta det, kjære alle dykk tre som kanskje leser bloggen min, at eg har prøvd. Eg har prøvd hardt, men fekk det ikkje til.

Fyrst prøvde eg å skriva om alle likheitane mellom meg og Windir. Eg skulle skriva om korleis dei syng på sognedialekt, og at eg snakkar sognedialekta. Det vart ikkje bra, så eg droppa det.

Så tenkte eg at eg skulle skriva om sogningen, dette stolte og staute folket frå innerst i Sognefjorden.  Når alt kom til alt måtte eg kalla ein spade for ein spade, og sogningar for ein spade. Me er rett og slett ikkje så forskjellige frå alle andre, som eg og fleire med meg vil ha det til. Så det gikk skeiss det óg.

Til slutt prøvde eg å skriva om rettskriving. Eg ville argumentera for at dårlege norskkunnskapar var dødeleg. Gikk ikkje det heller.

Så då gav eg rett og slett blanke i heile greia, lot blogg vera blogg og spadar vera spadar.

Eg har registrert at Obama har vore innom, kjekt for han det. Fint at me får visa han kor flinke me er til å dela ut prisar, bestilla festmat og utanlandske artistar.

Lurer på om dei heilt har gløymt at me må spara for å få råd til MGP finalen. Me har ikkje råd til å bruka så mykje pengar på å få inn slike høgtståande statsleiarar. Eg stemmer for at me skal kutta kostnadar på nobelutdelinga frå no av. Me skal kun dela ut Nobels fredspris til små og ubetydlege folk som ingen tar seg bryet med å truga på livet. Så slepp me å bruka tusenvis av kroner på å sveisa kumlokk i Oslo.

Det viser seg at boveven var alergisk mot det førre themet eg hadde. Dat var synd, då eg var rimeleg nøgd med det. Sidan det er eksamenstid no så har eg ikkje tid til å forska på kva som er feil. Då vert det reserveløysing og eg har aktivert eit av dei andre thema som låg inne frå før.

Eg har tid ein gong mellom 6. og 18 jan. til å sjå på det trur eg. Utover det er programmet fullt ut mai.

På dataen min har eg noko som heiter SolidWorks. Det er eit designprogram med nokre snedige attåtfunksjonar. Det er nemmeleg slik, at det å teikna 3D i SolidWorks er det lettaste i verda. Ein kan teikna ulike deler og setta dei saman til ein kontruksjon der ein kan sjå virkemåte, og rørsle i forhold til andre delar med meir.

I tillegg kan eg gjera ulike berekningar i SolidWorks. Eg kan ta statiske berekningar av ein konstruksjon, altså korleis den bøyger, vrir og deformerar seg under visse laster. Eg kan gjera fleire andre typar beregningar blant anna så kan eg optimalisera design, ved at eg fortel programmet at eg vil ha minst mogeleg masse eller minst mogeleg volum. Då skjærer den til og ordnar fint for meg.

Slik sett er SolidWorks eit storvegs designprogram, ein kan legga seg attende med hendne bak hovudet og slappa av. Det skulle ein vertfall tru. Men her ein dag heldt det på å gå voldsomt gale. Det var rett før dataen min med leidningar, designprogram og anna tilbehør gikk rett ut av glaset i ein vill storm av raseri. Eg ville påføra dataen min smerter, sterke smerter. Dersom det hadde våre mogeleg skulle eg lagt den i ein strekkbenk og vridd til slik at det knaka i samanføyningane.

Grunnen til dette voldsomme hatet seier du? Jo, SolidWorks sjølvsagt. Denne dagen vart det SolidWon´t work because of stupid reasons. Eg skulle nemmeleg køyra ein ny type beregning, ein termisk analyse. Eg har nokre bilete som eg kan forklara med.

Say hello to my little friend, mikrochiphuset (exploded view):

Dette er altså eit hus for ein microchip. Denne microchipen utviklar varme, pluss at pakninga held ein konstant temperatur. Alt saman avgir varme til omgjevnadane, og til kvarandre. Lufttemp der denne greia står er 25 grader.Når eg definerar kvar varmen kan utveksla seg, kva for material greiene er laga av osv, så ser den slik ut.

I den store fine teorien, skal ein no kunna trykka “Run”. Men ikkje på min data, ikkje på min SolidWorks og i vertfall ikkje i mi stove. Fordi det denne sadistiske datadjevelen klarte å trykka ut av seg etter 30 sek med rekning var: “Security device not responding, please install more security devices”.SECURITY DEVICES?! Det kunne virka som om dataen hadde utvikla nervøst samanbrot. Den viste ikkje heilt kva den mangla, eller kva som trua, men trygg? Nei det var den vertfall ikkje. Som Joar sa, dette med termiske beregningar er ikkje nokon spøk så det er best å sikkra seg.

Eg reiste på skulen sundag, der har me datamaskiner som fungerar. Slik at de skal få sjå kva som skjer når ein setter denne delen i drift.

Desse to bileta viser resident heat flux. Det vil sei korleis varmen flyttar seg i konstruksjonen,

Fyrste biletet viser temperatur på ulike overflater. Ein ser at høgast temperatur er det på overflata av mikrochippen inni huset. Siste biletet viser at den deformerar seg på grunn av varmeoverføringa. Eg har sagt at pakninga held seg flat på grunn av delen som tilstøyter og at den er skrudd fast. Då kan den ikkje flytta seg nokon plass så då vert det deformering.

Eg har surra med dette ganske lenge no. Problemet med utmelding av statskyrkja er tiltaket. Men gudane skal veta at det er verd det!

Statskyrkja har i dag nærast monopol på sanning i vårt samfunn. Noreg er erklært ein kristen stat og den norske skulen har lenge hatt ein kristen formålsparagraf. Denne vart skifta ut i fjor, med ein ny formålsparagraf som skulle vera meir livssynsnøytral. Den har likevel overvekt på kristendom og kristne verdiar, dette var eit kompromi ein måtte inngå for å få alle partia med. KRF var sjølvsagt meget nøgde med dette. Studentorganisasjonane meinte at den nye paragrafen ikkje fjerna det den skulle. Det vert framleis undervist i ei ikkjevedtatt sanning i den norske skulen.

Kyrkja har over 3,9 mill medlemmar noko som tilsvarer litt over 83% av befolkninga. Dei vert med dette ein av dei største, om ikkje den største, interesseorganisajonane i Noreg. Slikt gir makt, makt dei ikkje har krav på ettersom enormt mange av desse medlemane ikkje deler kyrkja sine ideologiar.

Samstundes gir slikt pengar i kassen. I 2005 rekna Din side ut at det kosta den norske staten 1300 kr per skattebetalande yrkesaktive innbyggjar og rundt 800 kr per medlem å driva kyrkja. Denne skatten vert trekt saman med inntektsskatt til kommunen. Det vil seia at dersom ein melder seg ut, sluttar denne tileggsskatten å gå. Kyrkja sine offentlege inntekter i 2005 viste at kyrkja fekk 3 mrd kr i overføring frå kommunane, 66 mill frå opplysningstenesta sitt fond og nærare 80 mill i renter frå meinigheita sin formue. Likevel måtte staten sponsa kyrkjevalet som vart arangert i år.

Eg leste ein samanligning på nettet ein plass, som rett nok var sett voldsomt på spissen.  Ståa hjå kyrkja slik den er i dag, er som å vera medlem av ein nazistorganisasjon frå barnsbein av. Ein er ikkje einig i det dei meiner, men ein melder seg ikkje ut fordi det er eit tiltak. Slik får organisasjonen midlane til å fortsetta arbeidet for det ein eigentleg er imot.

Eg for min del er litt sur fordi eg har vorte tvangsinnmeldt i ein organisasjon som driver opplysingsarbeid verda over, og kun opplyser om ei sanning eg ikkje er samd i. Eg trur Noreg er betre tent med ei kyrkje som ikkje er ein del av staten og som må drivast av dei som faktisk har den trua.

§ 12.1 i Lov om den almindelige borgerlige Straffelovs Ikrafttræden:

Af Spil og Væddemaal opstaar ingen Forpligtelse, og en Anerkjendelse af derved stiftet Gjæld er uforbindende. Det samme gjælder Laan eller Forskud, som nogen vidende om Øiemedet har ydet til Brug ved Spil eller Væddemaal. Hvad om Spil og Væddemaal er bestemt, gjælder ogsaa med Hensyn til Terminspil (Differenshandel), som har et Spils eller Væddemaals Karakter.

Er det nokon anna måte å tolka dette på, enn dithen at gamblingsider på nett som gjev kreditt gir vekk gratis pengar? Kan ein nytta kredittkort på gamblingsider og derved ikkje vera plikta å betala den gjelda heller?

Me sat nett å diskuterte litt. Eg har funne ut at bortsett frå dei 20 kr i halvåret som går frå studieavgifta mi, til studentane sitt humanitære eitelleranna. Så har ikkje eg gitt fem flate øre til nokon humanitære eller veldedige organisasjonar.

Kvifor det, eigentleg?

For det fyrste, så er det mine pengar og eg vil ha dei sjølv. For det andre har det blitt så utruleg mange slike organisasjonar som skal ha oss til å støtta alt mogeleg mellom himmel og jord. Fattige barn i afrika eller svoltne samar i Sibir. Eg vil ikkje! Eg ser ikkje for meg at eg nokon sinne kjem til å gi noko til desse folka.

Mest fordi eg er egoist sikkert, men nesten like mykje fordi eg er lei av det forbanna maset om at alle skal ha noko.